VERBORGEN TRALIES
Verborgen tralies is het schokkende verhaal van Hameeda Lakho, een Pakistaanse vrouw die op vierjarige leeftijd naar Nederland kwam en hier werd opgevoed door haar tirannieke vader. Hij vertelde haar en haar zusjes dat haar moeder en jongste zusje omkwamen bij een auto-ongeluk. Als Hameeda na bijna dertig jaar ontdekt dat haar moeder en zus nog in leven zijn, zet ze alles op alles om hen te vinden.
Na Verborgen tralies schreef Hameeda Lakho de bestseller Gebroken cirkel, waarin ze op zoek gaat naar de moeder-dochter relatie die haar in haar jeugd ontnomen werd. Onlangs verscheen haar derde boek Geheim geweld, waarin Hameeda aandacht vraagt voor de wereldwijde slachtoffers van kindermishandeling, die de pijnlijke gevolgen van huiselijk geweld levenslang met zich meedragen.
Na Verborgen tralies schreef Hameeda Lakho de bestseller Gebroken cirkel, waarin ze op zoek gaat naar de moeder-dochter relatie die haar in haar jeugd ontnomen werd. Onlangs verscheen haar derde boek Geheim geweld, waarin Hameeda aandacht vraagt voor de wereldwijde slachtoffers van kindermishandeling, die de pijnlijke gevolgen van huiselijk geweld levenslang met zich meedragen.
DE MENINGEN
Reacties van de pers
‘Een adembenemend en beklemmend werk in de traditie van Not Without My Daughter, dat iedere vrouw tot razernij zal brengen.’ Marie Claire
‘Verbijsterend. Niet meer en niet minder.’ Opzij
‘Een hartverscheurend verhaal. Harteloos is het beleid van justitie, zeker voor een moeder en dochter die tegen hun wil al bijna dertig jaar van elkaar zijn gescheiden.’ De Telegraaf
‘De onoverbrugbare kloof tussen twee culturen levert soms pijnlijk mooie literatuur op. In Verborgen tralies vertelt de Pakistaanse emigrante Hameeda Lakho over haar jeugd.’ HP/de Tijd
‘Het leven in Nederland werd weinig beter dan een hel. Een geboekstaafde tragische levensgeschiedenis.’ GPD
‘Het is een boek dat een vinger legt op de pijnlijke wonde van discriminatie op alle vlakken. Aangeraden.’ Telepro
‘Een pakkend boek. Een document humain dat het puur persoonlijke overstijgt en zeker nu een grote maatschappelijke relevantie heeft. Verborgen tralies staat tevens symbool voor traumatische jeugdervaringen die een blijvende hypotheek leggen op het verdere leven, een nooit aflatende schaduw op het persoonlijk geluk.’ Dag allemaal
‘Soms is de waarheid erger dan de ergste nachtmerrie. Dat denk je als je het ongelooflijke verhaal van Hameeda Lakho leest.’ Cosmopolitan
‘Hameeda schreef haar schokkende relaas en het werd een ontroerend boek. Daarnaast geeft het een openhartige kijk op een cultuur die het mogelijk maakt vrouwen als slavin en gevangene te beschouwen, waar mannen als heersers hun gang kunnen gaan.’ Contouren Magazine Vluchtelingenwerk
‘Een schokkend relaas.’ Pleasure Magazine
‘De biografie illustreert de kloof tussen twee volkomen verschillende culturen en bewijst dat migrantenvrouwen – ook in de westerse wereld nog vaak het slachtoffer zijn van tirannieke mannen. Een schrijnend relaas en een openhartig verhaal, zonder een zweem van meligheid.’ Gazet van Antwerpen
‘Verborgen tralies is een angstaanjagend relaas, dat met een opmerkelijke afstandelijkheid en tegelijkertijd emotionele lading is geschreven. Nooit wentelt Hameeda Lakho zich in zelfmedelijden. Integendeel, ze ziet het duidelijk als haar opdracht te laten zien dat er veel leed schuil kan gaan achter de voordeur van een Nederlandse woning.’ Leeuwarder Courant
‘Verborgen tralies is het verhaal van vier vrouwen die zijn getekend door een man die een misplaatst gevoel voor eer en respect wilde afdwingen. Het is een meeslepend verhaal met een openhartigheid die ontroert.’ Allochtonenkrant
Reacties van lezers
Bedankt voor je persoonlijke reactie....... tranen liepen over mijn wangen...zo ontroerde je mij.....je erkent me als lotgenote.....en die erkenning van jou dat is een prachtig cadeau. – Mieke
De afgelopen weken heb ik je boeken gelezen; Toen ik er eenmaal in zat kon ik er niet meer los van komen. Er waren vele momenten van herkenning; het altijd alert moeten zijn, je eigen wereld creëren, de angst, onrust, je afsluiten voor gevoelens van afwijzing, verdriet, pijn.
Het heeft op mij een diepe indruk gemaakt, ik voel me verbonden met jou, ook al is jou geschiedenis een andere dan die van mij; Ik herken de kwetsbaarheid maar ook de kracht van mijzelf in jou. Ze bestaan naast elkaar, zijn onderdeel van elkaar. – Judith
Ik heb net je eerste boek uit. Prachtig maar zeer INDRUKWEKKEND in alle opzichten. Ik vond het ontzettend goed geschreven, met een lach en een traan. ZO KNAP. Ik ben er diep van onder de indruk en moet het eerst even laten bezinken voordat ik aan het tweede boek begin. Ik wist natuurlijk wel van deze praktijken maar het is net alsof ik nadat ik met je heb kennisgemaakt er beter met de neus op wordt gedrukt. Het dringt nu ook wel tot mij door dat ik als onderwijzeres steeds alert moet zijn op anders gedragingen van leerlingen. Maar eerlijk gezegd vind ik dat wel moeilijk en ik hoop niet dat er ooit een kind tevergeefs om mijn aandacht heeft gevraagd. Hoe kun je kinderen zo behandelen, onverstelbaar.
Het meest knappe vind ik hoe jij je er nu over kunt schrijven en praten. Er moet toch van binnen een heleboel kapot gemaakt zijn. Ik heb de eerste tijd wel iets om over na te denken. – Marjan
Ondanks een negatieve jeugd een warm hart hebben. Indrukwekkend hoe een mens zulke heftige dingen toch te boven kan komen. Knap om zo je gevoelens op papier te zetten. Moedig om in de publiciteit te treden met een dergelijk emotioneel beladen onderwerp. Walgelijk dat een vader en stiefmoeder zoiets hun kinderen aan kan doen en nog steeds geen berouw toont. Herkenning van gevoelens, terugkijkend op jeugd. Dat levens zo apart van elkaar zoveel overeenkomsten kunnen vertonen. Herkenning dat het moeilijk is innerlijke rust te vinden ondanks eigen gezin en nieuwe vrienden. Hoe moet je invulling geven? We hebben een vrolijk en goedgemeend contact maar niet beseffend dat er een zodanig verleden in iemand schuilt. Openstaand, vrolijk, spontaan en altijd oprecht belangstellend in andermans verhaal. Mooie, lieve vrouw met zo’n ongelooflijke, verschrikkelijke achtergrond. Achter je gezicht dat er uitziet als een zonnestraal, zit een diep gevoel van verdriet en eenzaamheid. Enorme bewondering en kracht toegewenst. De openhartigheid waarmee jij je verhaal heb geschreven, vraagt om een antwoord van diegene die het lees. Beoordeling van klanten Bol.com: Verborgen Tralies
11 augustus 2008
Zeer mooi maar ook aangrijpend verhaal
Heel mooi verhaal maar ook zo erg om hem te lezen je kan het boek bijna niet dicht doen omdat je wil weten wat er gebeurd echt een aanrader!
20 augustus 2007
Aangrijpend relaas
Als 4-jarig meisje wordt Hameeda Lakho, samen met haar moeder en 3 zusjes naar Nederland gehaald door haar Pakistaanse vader. Na korte tijd keert haar moeder (amma) met het jongste zusje terug naar Pakistan en hebben ze bijna 30 jaar geen contact. Hen wordt verteld dat amma en zusje Yasmin verongelukt zijn. In dit boek vertelt ze over de barbaarse wijze waarop haar vader en stiefmoeder haar en haar zusjes behandelen. Over de hunkering naar liefde, over haar vrijheidsdrang, over haar leven van opvanghuis naar opvanghuis. Ze komt erachter dat amma nog leeft, bezoekt haar in Pakistan en probeert haar met broer en zus naar Nederland te halen. Tevens probeert ze haar vader aan te klagen. Rechtzaken en visa-aanvragen volgen, maar zijn weinig succesvol. Een mooi verteld, goed leesbaar, aangrijpend verhaal; af en toe een tranentrekker. De boosaardige behandeling die zij en haar zussen ondergaan wordt wel erg zwart-wit, subjectief gebracht, gezien door de ogen van een 4 tot 14 jarige, opstandige puber. De objectieve werkelijkheid zal wel iets grijzer en genuanceerder zijn geweest. Hameeda is wel een drammer en een doorzetter en probeert overal gerechtigheid te halen. Maar zoals een rechter al zei: Wat denkt u hiermee te bereiken en is het niet verstandiger het verleden achter u te laten wetende dat u uiteindelijk goed terecht gekomen zijt. Nietemin is dit boek een aanrader. Ook om iets van andere culturen op te snuiven en de problemen te ervaren waarmee kinderen tussen 2 culturen te maken hebben.
13 april 2008 Kloetinge
verborgen tralies
Prima geschreven met zoveel doorzettingsvermogen en moed. Het boeit je van begin tot eind. Heb het dan ook in één ruk uitgelezen. Dat kinderen zoveel kunnen meemaken, en er toch nog zo sterk uitkomen, vind ik fantastisch,een echte doorzetter, die Hameeda!! Proficiat, dat ze zoveel heeft bereikt.!!
14 augustus 2006 denhaag nederland
verborgen tralies
een heel goed boek. ook de daar opvolgende boeken van hameeda zijn in 1 zucht uitgelezen. hoe is het mogelijk dat je als kind dit moet meemaken en dan zo sterk bent door te vechten, voor je man en kinderen en de rest. een hartverscheurend boek
22 oktober 2005 Apeldoorn, Nederland
Indrukwekkend boek, aanrader voor iedereen
Dit prachtige, indrukwekkende boek is een aanrader voor iedereen. Het boek is zeer goed leesbaar, en realistisch. Schokkend om te lezen dat dit in Nederland kan gebeuren en ook gebeurt. Het boek is een eye-opener voor een ieder. Alertheid van iedereen is gevraagd daar het gaat om 'geweld achter de voordeur'! Dit boek maakt duidelijk dat als mensen signalen en/of vermoedens van huiselijk geweld niet doorgeven, of zelfs negeren, het enorm uit de hand kan lopen en kinderen genadeloos de dupe zijn...
28 december 2006 Oss
Indrukwekkend
Ik vond het een zeer indrukkenwekkend boek, dat zoiets in Nederland kan gebeuren! Onvoorstelbaar!
21 november 2006 Zuidzande
indrukwekkend
Een heel indrukwekkend boek, ongelofelijk dat Hameeda na deze vreselijke jeugd toch de kracht heeft gevonden om haar leven op te pakken en verder te gaan.
3 oktober 2006 Eindhoven
Indrukwekkend
Erg indrukwekkend. Heel goed en duidelijk geschreven, waardoor je je in kunt leven in de hoofdpersonen.
29 juni 2005
Heftig
Een mooi maar heftig boek. Er gebeurt zoveel in het boek dat je hem iedere seconde van de dag wel wil lezen. Deel twee heb ik inmiddels ook gelezen en die viel wat tegen. Vond niet iedereen in het tweede boek even vriendelijk overkomen. Deel 1 moet je zeker lezen. Het is een vreemd idee dat dit in Nederland is gebeurt.
20 februari 2005
Verborgen tralies
Wat een overlevings kracht heeft Hameeda! Een heel goed boek. Wat vooral ook interessant is om te lezen is hoe ze het heeft ervaren om naar Nederland te komen, en haar eerste indrukken van ons land.
14 januari 2005
verborgen tralies
Erg goed boek. Ik vond het jammer dat ik het uit had.
13 januari 2005 Amsterdam
Verborgen tralies
In één adem uitgelezen! Wat maken sommige mensen toch verschrikkelijke dingen mee. Een indrukwekkend verhaal dat me erg heeft geraakt. Knap van de schrijfster om haar verhaal zo op papier te zetten.
10 januari 2005 Amsterdam
En weer de kinderen de dupe
Indrukwekkend verhaal en zeer triest wat er is voorgevallen. De beschrijvingen ervan hebben wel (te) weinig emotionele diepgang. Daar had de co-auteur dus wel wat meer werk van kunnen maken. Niettemin een aanrader om je te blijven beseffen dat er (nog steeds) elke week een kind aan mishandeling dood gaat in ons kikkerlandje.
3 december 2004
Verborgen Tralies
Ik vond het een prachtig, maar schokkend boek en ik heb het in één adem uitgelezen.
7 september 2004 Gouda
Verborgen tralies
Dit boek heb ik in een adem uitgelezen. Was zeer verbaasd dat een vader zo gewelddadig kan zijn. Je eigen kinderen opsluiten, vreselijk. En al die mishandelingen die plaatsvinden. De Nederlandse vrouw van deze vader zou zich dood moeten schamen! Dit mag nooit meer gebeuren!
12 oktober 2003
Wauw
Wat een goed boek. De geschiedenis van dit meisje is werkelijk indrukwekkend. Door het boek heen leef je mee met de hoofdpersoon en deel je in haar leed. Ik vind het verhaal beter dan de manier waarop het geschreven is. Het boek is dagenlang in mijn hoofd blijven hangen, geweldig!
22 september 2003
super
dit boek is echt een aanrader. je zit werkelijk met ogen open te lezen. je kan het helemaal mee voelen wat dit meisje heeft meegemaakt.
21 juli 2003 Almere
Verborgen Tralies
Met een brok in mijn keel heb ik het boek gelezen. Ongelofelijk wat iemand kan meemaken.
20 juni 2003 Amsterdam
In 1 ruk
Heb het boek in 1 ruk uitgelezen. Super, maar ook erg triest, dat iemand zo wreed kan zijn als de vader. Ook erg knap, dat je na dat meegemaakt te hebben nog zo sterk kan blijven. Een aanrader is ook "Aman, het verhaal van een Somalisch meisje"
30 november 2002 Rotterdam
Aangrijpend
Heel mooi om te lezen hoe iemand toch een bestaan voor zichzelf weet op te bouwen na een zeer moeilijke jeugd. En onvoorstelbaar hoe een vader zo met z'n kinderen kan omgaan. Ik ben benieuwd hoe haar volgende boek me zal bevallen.
30 november 2002 Holland
Erg interresant
Een heel emotioneel boek, erg aangrijpend dat kinderen zo mishandelt kunnen worden! Een goed geschreven boek.Als je in het boek begint kun je niet meer stoppen..
7 november 2002 Nieuwegein Nederland
Verborgen tralies
Ik vind het één van de beste boeken die ik ooit heb gelezen. Schrikwekkend hoe kinderen behandeld kunnen worden. Interessant om de cultuurverschillen tussen de verschillende landen te zien. Erg goed beschreven. Als je in het boek begint lees je het in één adem uit. Ik heb het boek al heel veel keer uitgeleend en iedereen vindt het een heel goed boek. Wel een boek waar je emotioneel van kunt worden.
‘Een adembenemend en beklemmend werk in de traditie van Not Without My Daughter, dat iedere vrouw tot razernij zal brengen.’ Marie Claire
‘Verbijsterend. Niet meer en niet minder.’ Opzij
‘Een hartverscheurend verhaal. Harteloos is het beleid van justitie, zeker voor een moeder en dochter die tegen hun wil al bijna dertig jaar van elkaar zijn gescheiden.’ De Telegraaf
‘De onoverbrugbare kloof tussen twee culturen levert soms pijnlijk mooie literatuur op. In Verborgen tralies vertelt de Pakistaanse emigrante Hameeda Lakho over haar jeugd.’ HP/de Tijd
‘Het leven in Nederland werd weinig beter dan een hel. Een geboekstaafde tragische levensgeschiedenis.’ GPD
‘Het is een boek dat een vinger legt op de pijnlijke wonde van discriminatie op alle vlakken. Aangeraden.’ Telepro
‘Een pakkend boek. Een document humain dat het puur persoonlijke overstijgt en zeker nu een grote maatschappelijke relevantie heeft. Verborgen tralies staat tevens symbool voor traumatische jeugdervaringen die een blijvende hypotheek leggen op het verdere leven, een nooit aflatende schaduw op het persoonlijk geluk.’ Dag allemaal
‘Soms is de waarheid erger dan de ergste nachtmerrie. Dat denk je als je het ongelooflijke verhaal van Hameeda Lakho leest.’ Cosmopolitan
‘Hameeda schreef haar schokkende relaas en het werd een ontroerend boek. Daarnaast geeft het een openhartige kijk op een cultuur die het mogelijk maakt vrouwen als slavin en gevangene te beschouwen, waar mannen als heersers hun gang kunnen gaan.’ Contouren Magazine Vluchtelingenwerk
‘Een schokkend relaas.’ Pleasure Magazine
‘De biografie illustreert de kloof tussen twee volkomen verschillende culturen en bewijst dat migrantenvrouwen – ook in de westerse wereld nog vaak het slachtoffer zijn van tirannieke mannen. Een schrijnend relaas en een openhartig verhaal, zonder een zweem van meligheid.’ Gazet van Antwerpen
‘Verborgen tralies is een angstaanjagend relaas, dat met een opmerkelijke afstandelijkheid en tegelijkertijd emotionele lading is geschreven. Nooit wentelt Hameeda Lakho zich in zelfmedelijden. Integendeel, ze ziet het duidelijk als haar opdracht te laten zien dat er veel leed schuil kan gaan achter de voordeur van een Nederlandse woning.’ Leeuwarder Courant
‘Verborgen tralies is het verhaal van vier vrouwen die zijn getekend door een man die een misplaatst gevoel voor eer en respect wilde afdwingen. Het is een meeslepend verhaal met een openhartigheid die ontroert.’ Allochtonenkrant
Reacties van lezers
Bedankt voor je persoonlijke reactie....... tranen liepen over mijn wangen...zo ontroerde je mij.....je erkent me als lotgenote.....en die erkenning van jou dat is een prachtig cadeau. – Mieke
De afgelopen weken heb ik je boeken gelezen; Toen ik er eenmaal in zat kon ik er niet meer los van komen. Er waren vele momenten van herkenning; het altijd alert moeten zijn, je eigen wereld creëren, de angst, onrust, je afsluiten voor gevoelens van afwijzing, verdriet, pijn.
Het heeft op mij een diepe indruk gemaakt, ik voel me verbonden met jou, ook al is jou geschiedenis een andere dan die van mij; Ik herken de kwetsbaarheid maar ook de kracht van mijzelf in jou. Ze bestaan naast elkaar, zijn onderdeel van elkaar. – Judith
Ik heb net je eerste boek uit. Prachtig maar zeer INDRUKWEKKEND in alle opzichten. Ik vond het ontzettend goed geschreven, met een lach en een traan. ZO KNAP. Ik ben er diep van onder de indruk en moet het eerst even laten bezinken voordat ik aan het tweede boek begin. Ik wist natuurlijk wel van deze praktijken maar het is net alsof ik nadat ik met je heb kennisgemaakt er beter met de neus op wordt gedrukt. Het dringt nu ook wel tot mij door dat ik als onderwijzeres steeds alert moet zijn op anders gedragingen van leerlingen. Maar eerlijk gezegd vind ik dat wel moeilijk en ik hoop niet dat er ooit een kind tevergeefs om mijn aandacht heeft gevraagd. Hoe kun je kinderen zo behandelen, onverstelbaar.
Het meest knappe vind ik hoe jij je er nu over kunt schrijven en praten. Er moet toch van binnen een heleboel kapot gemaakt zijn. Ik heb de eerste tijd wel iets om over na te denken. – Marjan
Ondanks een negatieve jeugd een warm hart hebben. Indrukwekkend hoe een mens zulke heftige dingen toch te boven kan komen. Knap om zo je gevoelens op papier te zetten. Moedig om in de publiciteit te treden met een dergelijk emotioneel beladen onderwerp. Walgelijk dat een vader en stiefmoeder zoiets hun kinderen aan kan doen en nog steeds geen berouw toont. Herkenning van gevoelens, terugkijkend op jeugd. Dat levens zo apart van elkaar zoveel overeenkomsten kunnen vertonen. Herkenning dat het moeilijk is innerlijke rust te vinden ondanks eigen gezin en nieuwe vrienden. Hoe moet je invulling geven? We hebben een vrolijk en goedgemeend contact maar niet beseffend dat er een zodanig verleden in iemand schuilt. Openstaand, vrolijk, spontaan en altijd oprecht belangstellend in andermans verhaal. Mooie, lieve vrouw met zo’n ongelooflijke, verschrikkelijke achtergrond. Achter je gezicht dat er uitziet als een zonnestraal, zit een diep gevoel van verdriet en eenzaamheid. Enorme bewondering en kracht toegewenst. De openhartigheid waarmee jij je verhaal heb geschreven, vraagt om een antwoord van diegene die het lees. Beoordeling van klanten Bol.com: Verborgen Tralies
11 augustus 2008
Zeer mooi maar ook aangrijpend verhaal
Heel mooi verhaal maar ook zo erg om hem te lezen je kan het boek bijna niet dicht doen omdat je wil weten wat er gebeurd echt een aanrader!
20 augustus 2007
Aangrijpend relaas
Als 4-jarig meisje wordt Hameeda Lakho, samen met haar moeder en 3 zusjes naar Nederland gehaald door haar Pakistaanse vader. Na korte tijd keert haar moeder (amma) met het jongste zusje terug naar Pakistan en hebben ze bijna 30 jaar geen contact. Hen wordt verteld dat amma en zusje Yasmin verongelukt zijn. In dit boek vertelt ze over de barbaarse wijze waarop haar vader en stiefmoeder haar en haar zusjes behandelen. Over de hunkering naar liefde, over haar vrijheidsdrang, over haar leven van opvanghuis naar opvanghuis. Ze komt erachter dat amma nog leeft, bezoekt haar in Pakistan en probeert haar met broer en zus naar Nederland te halen. Tevens probeert ze haar vader aan te klagen. Rechtzaken en visa-aanvragen volgen, maar zijn weinig succesvol. Een mooi verteld, goed leesbaar, aangrijpend verhaal; af en toe een tranentrekker. De boosaardige behandeling die zij en haar zussen ondergaan wordt wel erg zwart-wit, subjectief gebracht, gezien door de ogen van een 4 tot 14 jarige, opstandige puber. De objectieve werkelijkheid zal wel iets grijzer en genuanceerder zijn geweest. Hameeda is wel een drammer en een doorzetter en probeert overal gerechtigheid te halen. Maar zoals een rechter al zei: Wat denkt u hiermee te bereiken en is het niet verstandiger het verleden achter u te laten wetende dat u uiteindelijk goed terecht gekomen zijt. Nietemin is dit boek een aanrader. Ook om iets van andere culturen op te snuiven en de problemen te ervaren waarmee kinderen tussen 2 culturen te maken hebben.
13 april 2008 Kloetinge
verborgen tralies
Prima geschreven met zoveel doorzettingsvermogen en moed. Het boeit je van begin tot eind. Heb het dan ook in één ruk uitgelezen. Dat kinderen zoveel kunnen meemaken, en er toch nog zo sterk uitkomen, vind ik fantastisch,een echte doorzetter, die Hameeda!! Proficiat, dat ze zoveel heeft bereikt.!!
14 augustus 2006 denhaag nederland
verborgen tralies
een heel goed boek. ook de daar opvolgende boeken van hameeda zijn in 1 zucht uitgelezen. hoe is het mogelijk dat je als kind dit moet meemaken en dan zo sterk bent door te vechten, voor je man en kinderen en de rest. een hartverscheurend boek
22 oktober 2005 Apeldoorn, Nederland
Indrukwekkend boek, aanrader voor iedereen
Dit prachtige, indrukwekkende boek is een aanrader voor iedereen. Het boek is zeer goed leesbaar, en realistisch. Schokkend om te lezen dat dit in Nederland kan gebeuren en ook gebeurt. Het boek is een eye-opener voor een ieder. Alertheid van iedereen is gevraagd daar het gaat om 'geweld achter de voordeur'! Dit boek maakt duidelijk dat als mensen signalen en/of vermoedens van huiselijk geweld niet doorgeven, of zelfs negeren, het enorm uit de hand kan lopen en kinderen genadeloos de dupe zijn...
28 december 2006 Oss
Indrukwekkend
Ik vond het een zeer indrukkenwekkend boek, dat zoiets in Nederland kan gebeuren! Onvoorstelbaar!
21 november 2006 Zuidzande
indrukwekkend
Een heel indrukwekkend boek, ongelofelijk dat Hameeda na deze vreselijke jeugd toch de kracht heeft gevonden om haar leven op te pakken en verder te gaan.
3 oktober 2006 Eindhoven
Indrukwekkend
Erg indrukwekkend. Heel goed en duidelijk geschreven, waardoor je je in kunt leven in de hoofdpersonen.
29 juni 2005
Heftig
Een mooi maar heftig boek. Er gebeurt zoveel in het boek dat je hem iedere seconde van de dag wel wil lezen. Deel twee heb ik inmiddels ook gelezen en die viel wat tegen. Vond niet iedereen in het tweede boek even vriendelijk overkomen. Deel 1 moet je zeker lezen. Het is een vreemd idee dat dit in Nederland is gebeurt.
20 februari 2005
Verborgen tralies
Wat een overlevings kracht heeft Hameeda! Een heel goed boek. Wat vooral ook interessant is om te lezen is hoe ze het heeft ervaren om naar Nederland te komen, en haar eerste indrukken van ons land.
14 januari 2005
verborgen tralies
Erg goed boek. Ik vond het jammer dat ik het uit had.
13 januari 2005 Amsterdam
Verborgen tralies
In één adem uitgelezen! Wat maken sommige mensen toch verschrikkelijke dingen mee. Een indrukwekkend verhaal dat me erg heeft geraakt. Knap van de schrijfster om haar verhaal zo op papier te zetten.
10 januari 2005 Amsterdam
En weer de kinderen de dupe
Indrukwekkend verhaal en zeer triest wat er is voorgevallen. De beschrijvingen ervan hebben wel (te) weinig emotionele diepgang. Daar had de co-auteur dus wel wat meer werk van kunnen maken. Niettemin een aanrader om je te blijven beseffen dat er (nog steeds) elke week een kind aan mishandeling dood gaat in ons kikkerlandje.
3 december 2004
Verborgen Tralies
Ik vond het een prachtig, maar schokkend boek en ik heb het in één adem uitgelezen.
7 september 2004 Gouda
Verborgen tralies
Dit boek heb ik in een adem uitgelezen. Was zeer verbaasd dat een vader zo gewelddadig kan zijn. Je eigen kinderen opsluiten, vreselijk. En al die mishandelingen die plaatsvinden. De Nederlandse vrouw van deze vader zou zich dood moeten schamen! Dit mag nooit meer gebeuren!
12 oktober 2003
Wauw
Wat een goed boek. De geschiedenis van dit meisje is werkelijk indrukwekkend. Door het boek heen leef je mee met de hoofdpersoon en deel je in haar leed. Ik vind het verhaal beter dan de manier waarop het geschreven is. Het boek is dagenlang in mijn hoofd blijven hangen, geweldig!
22 september 2003
super
dit boek is echt een aanrader. je zit werkelijk met ogen open te lezen. je kan het helemaal mee voelen wat dit meisje heeft meegemaakt.
21 juli 2003 Almere
Verborgen Tralies
Met een brok in mijn keel heb ik het boek gelezen. Ongelofelijk wat iemand kan meemaken.
20 juni 2003 Amsterdam
In 1 ruk
Heb het boek in 1 ruk uitgelezen. Super, maar ook erg triest, dat iemand zo wreed kan zijn als de vader. Ook erg knap, dat je na dat meegemaakt te hebben nog zo sterk kan blijven. Een aanrader is ook "Aman, het verhaal van een Somalisch meisje"
30 november 2002 Rotterdam
Aangrijpend
Heel mooi om te lezen hoe iemand toch een bestaan voor zichzelf weet op te bouwen na een zeer moeilijke jeugd. En onvoorstelbaar hoe een vader zo met z'n kinderen kan omgaan. Ik ben benieuwd hoe haar volgende boek me zal bevallen.
30 november 2002 Holland
Erg interresant
Een heel emotioneel boek, erg aangrijpend dat kinderen zo mishandelt kunnen worden! Een goed geschreven boek.Als je in het boek begint kun je niet meer stoppen..
7 november 2002 Nieuwegein Nederland
Verborgen tralies
Ik vind het één van de beste boeken die ik ooit heb gelezen. Schrikwekkend hoe kinderen behandeld kunnen worden. Interessant om de cultuurverschillen tussen de verschillende landen te zien. Erg goed beschreven. Als je in het boek begint lees je het in één adem uit. Ik heb het boek al heel veel keer uitgeleend en iedereen vindt het een heel goed boek. Wel een boek waar je emotioneel van kunt worden.
FRAGMENT
Proloog
Juli 1997
Peinzend. Bezorgd. Alert. Nerveus? Nee, het is een andere blik. Ik kan er zo gauw geen woord voor vinden. Stemmingen wisselen elkaar in razend tempo af. Vastberadenheid maakt plaats voor onzekerheid, en meteen daarna wordt verdriet vervangen door vechtlust. Stel je voor dat hij ook komt opdagen. Wat voor vreselijke gevolgen zou dat kunnen hebben? Een rilling siddert over mijn rug. Even voel ik angst. En paniek. Heldere herinneringen aan een wilde, agressieve blik, opgezwollen lippen en het doffe dreunen van stokslagen proberen me te overmeesteren. De vrouw in de spiegel komt me bekend voor. Ze is me vertrouwd, maar tegelijkertijd ook een vreemde. Het is alsof ik haar niet kan bereiken. Haar dikke, glanzende zwartbruine haar valt vol op haar schouders en omlijst haar lichtbruine gezicht waaruit de grote, donkere ogen me aanstaren. Het bruin lijkt intenser dan anders. Met een ruk laat ik de borstel nogmaals van boven naar beneden glijden en ik strijk mijn lange haren naar achter. Nee, ik laat me niet overmeesteren, ik weet precies wat ik wil. Maanden, jaren, bijna mijn hele leven heb ik op dit moment gewacht. Nog even, dan ga ik amma ontmoeten. Amma: mijn moeder. Mijn broer Ali Nawaz belde gisteravond dat ze geland waren in Abu Dhabi. Hij, mijn jongste zus Yasmin en amma. Hoe zou hij eruitzien, mijn jongere broer, die ik nog nooit heb gezien? En mijn jongste zusje Yasmin die ik voor het laatst in mijn armen hield toen ze nog maar een jaar oud was. Zij moet inmiddels bijna dertig zijn... Ik weet dus dat ze onderweg zijn. Dat ze zonder problemen Karachi hebben kunnen verlaten, maar toch. Pas als ik haar kan voelen, geloof ik dat ze echt bestaat. Amma.
‘Mama. Mam? Mam!’ Met een schok beland ik weer in het heden, op Schiphol. Een glimlach glijdt over m’n gezicht. Telkens weer zijn het mijn dochters Rachel en Melanie die mij tot mezelf brengen en me houvast geven. Ik probeer
soepel op m’n hurken te gaan zitten, maar dat valt niet mee in mijn nieuwe, strakke lange rok. Rachel kijkt verbaasd als ik haar naar
me toe trek en zeg dat ik heel veel van haar houd. ‘Maar dat vraag ik toch niet?’ Met een frons tussen haar wenkbrauwen trekt ze me mee de wc in. ‘Hoe moet je hier doortrekken? Ik zie nergens een knop. En daar...’ Met haar kleine handje in de mijne trekt ze me een deur verder. We worden achtervolgd door stortbakgeluiden. Met een gezicht dat een en al oog en vraagteken is, blikt ze omhoog. Het duurt nog minstens vijf minuten voor Rachel, haar jongere zusje en nichtje accepteren dat de Schiphol-wc werkt zoals hij doet. Ik loop terug naar de spiegel en trek de kraag van m’n blouse recht. ‘Je ziet er mooi uit,’ zei Gilmer vanochtend vroeg toen hij het portier van zijn zorgvuldig gepoetste auto voor me openhield. Op de kop af een week geleden liep ik door Den Haag om kleren te kopen voor deze gelegenheid. Ik was snel geslaagd. Eigenlijk wist ik precies wat ik wilde dragen. Een lange rok met een getailleerd colbert. Degelijk, serieus en elegant. De gele blouse steekt fel af bij het pakje en mijn haar.
De afgelopen maanden hebben in het teken van de ‘hereniging’ gestaan.
Vanaf het moment dat mijn oudste zus Zahida amma had gevonden, heb ik geen rust meer gekend. Bijna mijn hele leven had ik het zonder moeder moeten doen. Vanaf het moment dat ik zeker wist dat ze nog leefde, moest ik haar ontmoeten. Ik wilde weten waar ik vandaan kwam, ik wilde antwoorden, oplossingen, en ik wilde ervaren hoe het zou voelen om moederliefde te ontvangen. In overleg met mijn zussen Zahida en Ayesha werd er besloten amma, ons jongere zusje Yasmin en onze onbekende broer Ali Nawaz uit te nodigen een aantal maanden bij ons in Nederland te komen. Ondanks de angsten die ook zij gevoeld moeten hebben, accepteerden ze de uitnodiging. Het had moeite gekost en maanden geduurd voordat we de visa kregen. Maar er was geen weg terug meer. Voor niemand. We wisten van
elkaars bestaan en herkenden elkaars verlangens.
Met Melanie op mijn arm en Rachel aan de hand loop ik terug naar de aankomsthal. Gilmer kijkt om en kan het niet laten weer een videoopname te maken van mij en onze dochters. Voor hem moet het ook spannend zijn. ‘Het wordt wat later. Ze staken in Parijs,’ zegt hij wijzend op de monitor met vlieginformatie. ‘Kijk, de ???? heeft vertraging.’ Ik weet niet zeker of ik na negenentwintig jaar een uur of twee vertraging nog aankan. Rachel en Saima, Ayesha’s dochter, begrijpen dat ze dus weer op onderzoek uit kunnen. Rachels vingers glippen uit mijn hand. Ik wissel een blik met Ayesha en kijk hen na. Onze kinderen zijn nu elf, zeven en vier jaar, ongeveer even oud als wij toen we in Nederland aankwamen. Melanie kruipt wat dichter tegen me aan als ik een plaatsje zoek in een van de zitjes. Mensen lopen voorbij, haasten zich of juist niet, praten en lachen. Ik neem alles waar, maar ben er niet echt bij. Obegrijpelijk dat niemand ziet dat ik mijn moeder ga ontmoeten. Ik heb de behoefte het uit te schreeuwen, mijn handen aan m’n mond te zetten om het de hele wereld te laten weten: ‘Dit is een belangrijke dag. Veel belangrijker dan wat dan ook.’ Maar iedereen gaat gewoon zijn gang. Een enkeling bespeurt misschien onrust in mijn nerveuze gefrummel aan de bossen bloemen, in Gilmers gedrentel om ons heen, en het af en aan lopen van mijn zusjes, hun partners en kinderen. De kapster gisteren zag direct dat er iets bijzonders stond te gebeuren. Speciaal voor deze gelegenheid ging ik naar een bekende kapper. Het meisje merkte dat ik mijn haar niet zomaar gedaan wilde hebben, De kapster gisteren zag direct dat er iets bijzonders stond te gebeuren. Speciaal voor deze gelegenheid ging ik naar een bekende kapper. Het meisje merkte dat ik mijn haar niet zomaar gedaan wilde hebben, maar dat het voor een speciale gelegenheid was. Toen ze me vroeg of ik iets te vieren had, keek ik haar via de spiegel recht in de ogen en zei: ‘Ik ga morgen mijn moeder ontmoeten die ik bijna dertig jaar niet heb gezien.’ De kam viel uit haar hand en haar vingers stopten hun werk. ‘Hoe bedoel je?’
Ik vertelde haar iets van mijn levensverhaal. Soms verbaast het me dat ik zonder schroom kan vertellen over de mensonterende dingen die ik samen met mijn twee oudere zussen heb meegemaakt toen wij kinderen waren. Zahida en Ayesha praten er nooit over. Ik wel. Ik praat erover, ik schrijf erover en ik schaam me niet voor mijn verleden. Niet meer. De geboorte van Rachel had mij niet alleen het gemis aan een moeder en moederliefde duidelijk gemaakt, maar ook het gebrek aan een achtergrond en aan een eigen identiteit. Ik wilde mijn kind liefhebben zoals ikzelf nooit ben liefgehad. Ik wilde haar kind laten zijn, geborgenheid laten voelen en een solide basis bieden. Maar hoe moest ik dat doen als ik niet eens wist wie ik was en waar ik vandaan kwam? Ik voelde me Hollandser dan Hollands, maar één blik in de spiegel maakte duidelijk dat ik zo niet door anderen werd gezien. Ik heb een donkere huid, kom oorspronkelijk uit een ver land met een vreemde cultuur.
Een cultuur die ik van z’n slechtste kant kende en om die reden jaren heb verloochend. Daarmee verloochende ik ook mezelf. Als je zonder wortels probeert te leven, zweef je als het ware door het bestaan.
Stuurloos en, in mijn geval, altijd zoekend naar geborgenheid en vechtend tegen de eenzaamheid. De geboorte van Rachel was het begin van een lange reis naar mijn verleden en naar mijzelf. Het diepe, warme gevoel dat zij, en later ook Melanie, in mij losmaakte en dat mijn doen en laten bepaalde, deed me beseffen wat en wie ik zelf gemist had en nog steeds miste. Een thuis, de wetenschap waar je vandaan komt, een moeder. Langzaam maar zeker begon ik aan de speurtocht naar mijn moeder. Amma, die duidelijkheid zou kunnen geven en alle vragen uit het
verleden zou kunnen beantwoorden.
‘Nog tien minuten,’ roept Gilmer. De zenuwen gieren door mijn lijf. Ik heb het ijskoud. Ik ben bang. Amma is er dus bijna. Misschien valt de ontmoeting tegen. Zijn we te lang gescheiden geweest om de band te herstellen? Misschien voel ik helemaal niets als ik haar zie. Nee. Ik schud mijn hoofd als die gedachte bij mij opkomt. Nee, alleen het horen van haar stem door de telefoon, de manier waarop ze mijn naam uitspreekt, voelt al alsof ik in een warm bad word ondergedompeld.
Dat gevoel voor haar is er wel. De angst die komt opzetten heeft te maken met de onzekerheid of zij de antwoorden op mijn vragen zal hebben. Of zij kan helpen met het zoeken naar oplossingen en gerechtigheid.
Ik hoop op herkenning, dat ik in haar mezelf zal terugzien.
Misschien ben ik het bangst voor de teleurstelling die me te wachten staat als zij niet de sleutel blijkt te zijn tot de rust en het geluk waar ik al achteraan jaag sinds het moment dat wij – amma, Zahida, Ayesha, Yasmin en ik – hier op Schiphol aankwamen. Nu negenentwintig jaar geleden.
Juli 1997
Peinzend. Bezorgd. Alert. Nerveus? Nee, het is een andere blik. Ik kan er zo gauw geen woord voor vinden. Stemmingen wisselen elkaar in razend tempo af. Vastberadenheid maakt plaats voor onzekerheid, en meteen daarna wordt verdriet vervangen door vechtlust. Stel je voor dat hij ook komt opdagen. Wat voor vreselijke gevolgen zou dat kunnen hebben? Een rilling siddert over mijn rug. Even voel ik angst. En paniek. Heldere herinneringen aan een wilde, agressieve blik, opgezwollen lippen en het doffe dreunen van stokslagen proberen me te overmeesteren. De vrouw in de spiegel komt me bekend voor. Ze is me vertrouwd, maar tegelijkertijd ook een vreemde. Het is alsof ik haar niet kan bereiken. Haar dikke, glanzende zwartbruine haar valt vol op haar schouders en omlijst haar lichtbruine gezicht waaruit de grote, donkere ogen me aanstaren. Het bruin lijkt intenser dan anders. Met een ruk laat ik de borstel nogmaals van boven naar beneden glijden en ik strijk mijn lange haren naar achter. Nee, ik laat me niet overmeesteren, ik weet precies wat ik wil. Maanden, jaren, bijna mijn hele leven heb ik op dit moment gewacht. Nog even, dan ga ik amma ontmoeten. Amma: mijn moeder. Mijn broer Ali Nawaz belde gisteravond dat ze geland waren in Abu Dhabi. Hij, mijn jongste zus Yasmin en amma. Hoe zou hij eruitzien, mijn jongere broer, die ik nog nooit heb gezien? En mijn jongste zusje Yasmin die ik voor het laatst in mijn armen hield toen ze nog maar een jaar oud was. Zij moet inmiddels bijna dertig zijn... Ik weet dus dat ze onderweg zijn. Dat ze zonder problemen Karachi hebben kunnen verlaten, maar toch. Pas als ik haar kan voelen, geloof ik dat ze echt bestaat. Amma.
‘Mama. Mam? Mam!’ Met een schok beland ik weer in het heden, op Schiphol. Een glimlach glijdt over m’n gezicht. Telkens weer zijn het mijn dochters Rachel en Melanie die mij tot mezelf brengen en me houvast geven. Ik probeer
soepel op m’n hurken te gaan zitten, maar dat valt niet mee in mijn nieuwe, strakke lange rok. Rachel kijkt verbaasd als ik haar naar
me toe trek en zeg dat ik heel veel van haar houd. ‘Maar dat vraag ik toch niet?’ Met een frons tussen haar wenkbrauwen trekt ze me mee de wc in. ‘Hoe moet je hier doortrekken? Ik zie nergens een knop. En daar...’ Met haar kleine handje in de mijne trekt ze me een deur verder. We worden achtervolgd door stortbakgeluiden. Met een gezicht dat een en al oog en vraagteken is, blikt ze omhoog. Het duurt nog minstens vijf minuten voor Rachel, haar jongere zusje en nichtje accepteren dat de Schiphol-wc werkt zoals hij doet. Ik loop terug naar de spiegel en trek de kraag van m’n blouse recht. ‘Je ziet er mooi uit,’ zei Gilmer vanochtend vroeg toen hij het portier van zijn zorgvuldig gepoetste auto voor me openhield. Op de kop af een week geleden liep ik door Den Haag om kleren te kopen voor deze gelegenheid. Ik was snel geslaagd. Eigenlijk wist ik precies wat ik wilde dragen. Een lange rok met een getailleerd colbert. Degelijk, serieus en elegant. De gele blouse steekt fel af bij het pakje en mijn haar.
De afgelopen maanden hebben in het teken van de ‘hereniging’ gestaan.
Vanaf het moment dat mijn oudste zus Zahida amma had gevonden, heb ik geen rust meer gekend. Bijna mijn hele leven had ik het zonder moeder moeten doen. Vanaf het moment dat ik zeker wist dat ze nog leefde, moest ik haar ontmoeten. Ik wilde weten waar ik vandaan kwam, ik wilde antwoorden, oplossingen, en ik wilde ervaren hoe het zou voelen om moederliefde te ontvangen. In overleg met mijn zussen Zahida en Ayesha werd er besloten amma, ons jongere zusje Yasmin en onze onbekende broer Ali Nawaz uit te nodigen een aantal maanden bij ons in Nederland te komen. Ondanks de angsten die ook zij gevoeld moeten hebben, accepteerden ze de uitnodiging. Het had moeite gekost en maanden geduurd voordat we de visa kregen. Maar er was geen weg terug meer. Voor niemand. We wisten van
elkaars bestaan en herkenden elkaars verlangens.
Met Melanie op mijn arm en Rachel aan de hand loop ik terug naar de aankomsthal. Gilmer kijkt om en kan het niet laten weer een videoopname te maken van mij en onze dochters. Voor hem moet het ook spannend zijn. ‘Het wordt wat later. Ze staken in Parijs,’ zegt hij wijzend op de monitor met vlieginformatie. ‘Kijk, de ???? heeft vertraging.’ Ik weet niet zeker of ik na negenentwintig jaar een uur of twee vertraging nog aankan. Rachel en Saima, Ayesha’s dochter, begrijpen dat ze dus weer op onderzoek uit kunnen. Rachels vingers glippen uit mijn hand. Ik wissel een blik met Ayesha en kijk hen na. Onze kinderen zijn nu elf, zeven en vier jaar, ongeveer even oud als wij toen we in Nederland aankwamen. Melanie kruipt wat dichter tegen me aan als ik een plaatsje zoek in een van de zitjes. Mensen lopen voorbij, haasten zich of juist niet, praten en lachen. Ik neem alles waar, maar ben er niet echt bij. Obegrijpelijk dat niemand ziet dat ik mijn moeder ga ontmoeten. Ik heb de behoefte het uit te schreeuwen, mijn handen aan m’n mond te zetten om het de hele wereld te laten weten: ‘Dit is een belangrijke dag. Veel belangrijker dan wat dan ook.’ Maar iedereen gaat gewoon zijn gang. Een enkeling bespeurt misschien onrust in mijn nerveuze gefrummel aan de bossen bloemen, in Gilmers gedrentel om ons heen, en het af en aan lopen van mijn zusjes, hun partners en kinderen. De kapster gisteren zag direct dat er iets bijzonders stond te gebeuren. Speciaal voor deze gelegenheid ging ik naar een bekende kapper. Het meisje merkte dat ik mijn haar niet zomaar gedaan wilde hebben, De kapster gisteren zag direct dat er iets bijzonders stond te gebeuren. Speciaal voor deze gelegenheid ging ik naar een bekende kapper. Het meisje merkte dat ik mijn haar niet zomaar gedaan wilde hebben, maar dat het voor een speciale gelegenheid was. Toen ze me vroeg of ik iets te vieren had, keek ik haar via de spiegel recht in de ogen en zei: ‘Ik ga morgen mijn moeder ontmoeten die ik bijna dertig jaar niet heb gezien.’ De kam viel uit haar hand en haar vingers stopten hun werk. ‘Hoe bedoel je?’
Ik vertelde haar iets van mijn levensverhaal. Soms verbaast het me dat ik zonder schroom kan vertellen over de mensonterende dingen die ik samen met mijn twee oudere zussen heb meegemaakt toen wij kinderen waren. Zahida en Ayesha praten er nooit over. Ik wel. Ik praat erover, ik schrijf erover en ik schaam me niet voor mijn verleden. Niet meer. De geboorte van Rachel had mij niet alleen het gemis aan een moeder en moederliefde duidelijk gemaakt, maar ook het gebrek aan een achtergrond en aan een eigen identiteit. Ik wilde mijn kind liefhebben zoals ikzelf nooit ben liefgehad. Ik wilde haar kind laten zijn, geborgenheid laten voelen en een solide basis bieden. Maar hoe moest ik dat doen als ik niet eens wist wie ik was en waar ik vandaan kwam? Ik voelde me Hollandser dan Hollands, maar één blik in de spiegel maakte duidelijk dat ik zo niet door anderen werd gezien. Ik heb een donkere huid, kom oorspronkelijk uit een ver land met een vreemde cultuur.
Een cultuur die ik van z’n slechtste kant kende en om die reden jaren heb verloochend. Daarmee verloochende ik ook mezelf. Als je zonder wortels probeert te leven, zweef je als het ware door het bestaan.
Stuurloos en, in mijn geval, altijd zoekend naar geborgenheid en vechtend tegen de eenzaamheid. De geboorte van Rachel was het begin van een lange reis naar mijn verleden en naar mijzelf. Het diepe, warme gevoel dat zij, en later ook Melanie, in mij losmaakte en dat mijn doen en laten bepaalde, deed me beseffen wat en wie ik zelf gemist had en nog steeds miste. Een thuis, de wetenschap waar je vandaan komt, een moeder. Langzaam maar zeker begon ik aan de speurtocht naar mijn moeder. Amma, die duidelijkheid zou kunnen geven en alle vragen uit het
verleden zou kunnen beantwoorden.
‘Nog tien minuten,’ roept Gilmer. De zenuwen gieren door mijn lijf. Ik heb het ijskoud. Ik ben bang. Amma is er dus bijna. Misschien valt de ontmoeting tegen. Zijn we te lang gescheiden geweest om de band te herstellen? Misschien voel ik helemaal niets als ik haar zie. Nee. Ik schud mijn hoofd als die gedachte bij mij opkomt. Nee, alleen het horen van haar stem door de telefoon, de manier waarop ze mijn naam uitspreekt, voelt al alsof ik in een warm bad word ondergedompeld.
Dat gevoel voor haar is er wel. De angst die komt opzetten heeft te maken met de onzekerheid of zij de antwoorden op mijn vragen zal hebben. Of zij kan helpen met het zoeken naar oplossingen en gerechtigheid.
Ik hoop op herkenning, dat ik in haar mezelf zal terugzien.
Misschien ben ik het bangst voor de teleurstelling die me te wachten staat als zij niet de sleutel blijkt te zijn tot de rust en het geluk waar ik al achteraan jaag sinds het moment dat wij – amma, Zahida, Ayesha, Yasmin en ik – hier op Schiphol aankwamen. Nu negenentwintig jaar geleden.